W świecie rozwoju osobistego i duchowego krąży niekiedy błędne przekonanie: że to Twoje emocje są odpowiedzialne za wszystkie życiowe trudności. To ogromne uproszczenie, które, niestety, prowadzi do jeszcze większego cierpienia. Jesteś stworzony do tego, by czuć. I by czuć wszystko – złość i spokój, smutek i radość, zachwyt i lęk, miłość i żałobę.

W naszym świecie „mentalnych fast foodów” i wygodnych półprawd dość łatwo założyć, że rozwój polega na tym, by czuć mniej. Oglądamy filmy, w których ludzie są mordowani lub krzywdzeni, a my nawet nie mrugniemy okiem. Cierpienie jest wszechobecne w każdym medium, a my uznaliśmy naszą niewrażliwość za normę. W końcu „życie to cierpienie”. Lepiej przyzwyczaić się do tego wcześniej niż później.

Jest oczywiście i druga strona medalu: ludzie, którzy żyją w swojej kolorowej bańce, trzymając się z dala od wszystkiego, co mogłoby ich poruszyć lub zaboleć. Dla nich rozwiązaniem jest ucieczka. Widok jakiegokolwiek cierpienia jest ponad ich siły. Wolą po prostu nie wiedzieć i nie pamiętać.

Każde z tych podejść jest zakorzenione w poczuciu oddzielenia od innych. W pierwszym przypadku wybieramy znieczulenie; w drugim wybieramy bycie „na zewnątrz” lub „ponad tym wszystkim” (archetyp Rewolucjonisty, który opisałam w poprzednim artykule). To jednak nie oznacza, że te „złe” emocje na nas nie wpływają. Nie oznacza to, że ich nie czujemy. Po prostu pozwalamy im oddziaływać na nas na zupełnie innym poziomie – w podświadomości. I tu właśnie zaczyna się wiele problemów. To tutaj biorą swój początek niewyjaśnione problemy zdrowotne i powracające życiowe tragedie.

Są one jasnym sygnałem, abyś w końcu zaczął czuć. Lepiej późno niż wcale.

Zasubskrybuj teraz

Współczucie / Współodczuwanie

Nie przepadam za dzieleniem się najbardziej prywatnymi wątkami mojego życia w internecie, ale moje doświadczenie utraty ciąży w zeszłym roku dało mi niesamowitą lekcję „współodczuwania”, a także pokory wobec nieprzewidywalności życia – być może więc znajdziesz w tym coś wartościowego również dla siebie.

Byliśmy otwarci na dziecko przez około pół roku, więc kiedy test pokazał dwie kreski krótko po moich urodzinach, byłam przepełniona radością z takiego prezentu. Wkrótce potem udało nam się znaleźć wymarzony rodzinny samochód na sprzedaż dosłownie pięć minut od naszego domu, w świetnej cenie. Praktycznie od samego początku oboje mieliśmy przeczucie, że to będzie dziewczynka. Podczas medytacji czułam jej obecność jako blado niebieskie światło, które zdawało się krążyć w pobliżu.

Podzieliliśmy się nowiną ze wszystkimi przyjaciółmi i rodziną – oni również ogromnie cieszyli się z tej niespodzianki. Mimo kilku typowych objawów ciąży czułam się naprawdę cudownie, choć w pewnym momencie pojawił się lęk przed poronieniem. Podczas sesji uzdrawiania podświadomości dowiedziałam się, że ten lęk był częścią zbiorowego konstruktu wymierzonego w kobiety planujące macierzyństwo. Po sesji lęk całkowicie ustąpił, a ja byłam przekonana, że od tej pory wszystko będzie dobrze.

Niestety, w 9. tygodniu okazało się, że ciąża nie rozwijała się prawidłowo i poroniłam. Stało się to bez procedur szpitalnych; wszystkiego doświadczyłam w zaciszu własnego domu. Choć do tej pory odnosiłam spore sukcesy w pracy z bólem, ten konkretny ból nie był łatwy do opanowania. Dałam więc sobie pozwolenie, by go poczuć. Leżałam w cieple, zapaliłam świeczkę dla mojej niedoszłej córki i pozostałam obecna w tym procesie.

Smutek był głęboki. Czułam się, jakby moje własne ciało mnie zdradziło. Czułam, jakbym ja zdradziła samą siebie. Jednak stając twarzą w twarz z tą sytuacją i kontemplując ją, zrozumiałam głębszy sens tego doświadczenia. Właściwie było ich kilka, ale jedna rzecz uderzyła mnie szczególnie. Zdałam sobie sprawę, że gdybym nie podzieliła się radością z moimi bliskimi, nie podzieliłabym się również smutkiem.

Dzielenie się radością pomnożyło ją tysiąckrotnie. Dzielenie się smutkiem podzieliło go na małe, lekkostrawne kawałki. Dzięki temu byłam w stanie wrócić do siebie dosłownie kilka tygodni po tym doświadczeniu. Pomnożona radość przeważyła nad żalem, mimo że jej pierwotna przyczyna zniknęła. Pozwoliłam sobie w pełni poczuć zarówno radość, jak i smutek. I pozwoliłam sobie czuć je razem z innymi ludźmi, co wcześniej tak często było dla mnie wyzwaniem. Pozwoliłam emocjom przyjść, ale pozwoliłam im też odejść.

Droga Środka

Oczywiście „złe” emocje nie są komfortowe. Od dzieciństwa uczono nas, że „chłopaki nie płaczą” albo że „złość piękności szkodzi”. Podobnie: nie bądź zbyt szczęśliwy, a już na pewno nie dziel się szczęściem z innymi, bo ktoś może ci pozazdrościć i stracisz to, co masz. W pewnym sensie jest to jak przygotowywanie się na „czarną godzinę” – założenie, że na dłuższą metę zawsze coś pójdzie nie tak. Ktoś umrze. Coś zostanie utracone.

I tak, to prawda, że życie nie zawsze będzie nas oszczędzać. Na tym właśnie polega bycie na tej planecie – na doświadczaniu różnorodności doznań. Ale to nie jest powód, by unikać emocji lub całkowicie unikać dzielenia się nimi. Nawet jeśli wydaje się, że są one miażdżącym ciężarem i że być może nie powinniśmy obarczać nimi siebie ani innych. Bo jeśli nie poczujemy smutku czy złości, one zostają w nas, czekając aż to zrobimy. Zostają w naszym polu i wpływają na absolutnie wszystkich i wszystko wokół nas, czy zdajemy sobie z tego sprawę, czy nie.

Nieprzeżyta emocja – nawet ta uznawana za „dobrą” – również nam szkodzi. To samo dotyczy uczuć, których nie potrafimy odpuścić. Paradoksalnie ta niezdolność wynika właśnie z niechęci do pełnego czucia i współodczuwania. Zraniona część Ciebie nie poradzi sobie z tą emocją sama, bez reszty Ciebie, bez Twojej obecności i akceptacji. W szerszej skali Twoja rana zagoi się szybciej, gdy pozwolisz innym ją zobaczyć i poczuć razem z Tobą. Kiedy dopuścisz do siebie myśl, że zasługujesz na współczucie.

Droga Środka nigdy nie polegała na tym, aby przestać czuć. Droga Środka jest wtedy, gdy pozwalasz sobie czuć i współodczuwać. Gdy akceptujesz, że zarówno radość, jak i smutek są po prostu energią, która musi przepłynąć.

Czy współczucie i współodczuwanie są dla Ciebie wyzwaniem? Daj mi znać.

Być może zainteresują Cię także inne artykuły na temat tego:

• Jak pozytywne afirmacje mnie nie uratowały

• Jak sam intelekt nie może uleczyć naszych podświadomych wzorców

• Dlaczego przestałam tworzyć iluzje i zaczęłam je zamiast tego demontować (artykuł w Brainz Magazine, w języku angielskim)

  Zasubskrybuj teraz

Chciałabym przybliżyć Wam 12 psychosomatycznych ścieżek, które pojawiają się przy pracy z emocjami niezwykle często. Każda z nich stanowi pewien szczególny archetyp i najpewniej będziesz mogła/mógł odnaleźć cząstkę siebie w conajmniej kilku z nich. Otrzymasz też kilka praktycznych wskazówek, jak pracować z danym usposobieniem oraz jego fizycznymi przejawami.

Zaczynamy od Rewolucjonisty. Przyznam szczerze, jest to jeden ze szczególnie bliskich mi schematów. W astrologii możemy śmiało przypisać mu znak Wodnika.*

Osoba w zdrowym typie Rewolucjonisty cechuje się niezależnością, kompetencją i unikalną perspektywą. Posiada aktywny, elastyczny umysł i przeważnie działa spontanicznie zamiast planować daleko naprzód. Widzi potencjał w różnorodności, ale też nie toleruje absolutnie wszystkiego. Zdecydowanie nie należy do konformistów i nie czuje strachu przed niedopasowaniem się do ogółu, jeśli w jego/jej rozumieniu jest to konieczne i wartościowe.

Częsty wzorzec: Droga Izolacji

Problemem, z jakim może borykać się Rewolucjonista jest poczucie odłączenia od innych ludzi i niekiedy nawet poczucie wyższości. Może wydawać się zimny i niedostępny, raczej nie ingeruje w cudze sprawy. Wybiera samotność ponad współpracę w grupie, co niestety przeważnie osłabia jego ogromny potencjał. Wyobraź sobie Wilka, który postanawia pozostać sam.

Kolejny poziom odłączenia przejawia się jako powtarzanie tych samych błędów. Rewolucjonista zaczyna planować zbyt dużo naprzód, przez co traci kontakt z obecną rzeczywistością. To prowadzi go do zapominalstwa i bardzo utrudnionego wynoszenia lekcji ze swoich porażek.

Ostatecznie Rewolucjonista znużony własnymi błędami może zacząć szukać problemu nie w sobie, lecz w innych. Staje się wtedy bardzo krytyczny, cyniczny i bezwględny dla uczuć innych osób, czasami ukrywając to pod pozorem “chcenia tylko komuś pomóc”. Istnieje także możliwość, że stanie się przesadnie tolerancyjny wobec niektórych spraw, reagując bardzo emocjonalnie wobec tych, których sam uzna za “nietolerancyjnych”. W takim przypadku jest to oznaką wewnętrznej fragmentacji (własna nietolerancja ukryta za fasadą ogromnej tolerancji).**

Zasubskrybuj teraz

Fizyczne manifestacje

Według D. Krämera takie schematy zachowań są ściśle powiązane z dysfunkcją Meridianu Osierdzia. Objawia się to m.in. problemami w obrębie tego meridianu, problemami z cyrkulacją, niedotlenieniem, palpitacjami serca, czy też poczuciem ścisku w klatce piersiowej lub żebrach.***

Warto wówczas zadbać o regulację żywiołu ognia w organiźmie, który w przypadku tej konkretnej ścieżki może być osłabiony. Przykładowo: ciepłe posiłki, ciepłe ubrania, regularna aktywność fizyczna. To oczywiście duże uproszczenie ‒ w razie wątpliwości warto zasięgnąć porady specjalisty od Tradycyjnej Medycyny Chińskiej.

Jeśli praktykujesz jogę, możesz spróbować tutaj asan zapewniających dobre rozciągnięcie ramion, barków i klatki piersiowej, takich jak Pozycja Szczeniaka (Uttana Shishosana) lub Pozycja Roztapiającego Serca (Anahatasana).

W Terapii Kwiatowej dr. Bacha zastosowanie znajdują tutaj trzy Remedia Kwiatowe: Water Violet (duma i izolacja), Chestnut Bud (powtarzanie błędów) lub Beech (nietolerancja). Zaleca się jednak, aby nie używać ich jednocześnie.

Sprawdź, czy to Twoje

Wypowiedz na głos poniższe zdania ‒ najpierw pierwsze, po czym zamknij oczy i weź kilka świadomych oddechów. Obserwuj co się w Tobie dzieje i oceń w skali 1-10, gdzie 1 to “zupełnie tego nie czuję”, a 10 “tak, to o mnie!”.

Potem zrób to samo z kolejnymi.

• Moje serce rośnie, gdy dzielę się swoimi darami.

• Wyciągając rękę, pielęgnuję wewnętrzne ciepło.

• Poprzez kontakt z innymi odnajduję siebie.

• Kultywuję mądrość, ucząc się na swoich błędach.

• Uwalniam się od starych schematów, zdobywając głębszą świadomość.

• Rozwijam się poprzez doświadczenia życiowe.

• Uwalniam się od osądów i akceptuję zachowania innych.

• Moje reakcje są łagodzone poprzez zrozumienie.

• Kultywuję życzliwość i harmonię.

Jeśli pojawiają się silne emocje albo cyniczny głos z tyłu głowy ‒ świetnie, dotknęłaś/dotknąłeś właśnie czegoś bardzo istotnego! Pozostań z tym, co czujesz, postaraj się tego w żaden sposób nie oceniać i weź jeszcze kilka spokojnych oddechów.

Możesz także wypróbować wypowiedzenie powoli na głos poniższych fraz. Jeśli nie czujesz nic wypowiadając je ‒ nic nie szkodzi, nie zrobisz sobie żadnej krzywdy. Jeśli przy którejkolwiek czujesz ścisk, emocję, ciężar ‒ posiedź z tym chwilę. To może być wzorzec zapisany głęboko w Twojej podświadomości. Może nieprzyjemne zdarzenie z przeszłości. Daj sobie przestrzeń i zaoferuj współczucie z perspektywy Twojego dzisiejszego Ja ‒ kogoś, kto rozumie, że dziś ten schemat nie jest już potrzebny.

Daj znać jak Ci poszło.

Tak mi przykro, że wolisz być sam(a).
Tak mi przykro, że nikt Cię nie rozumie.
Tak mi przykro, że mało kto ma podobne zdanie do Twojego.
Tak mi przykro, że zawsze byłeś(aś) samotnym jeźdźcem.
Tak mi przykro, że musisz zrobić wszystko sam(a).
Tak mi przykro, że wciąż powtarzasz te same błędy.
Tak mi przykro, że ciągle o czymś zapominasz.
Tak mi przykro, że oni są zbyt głupi.
Tak mi przykro, że oni Cię nigdy nie zrozumieją.
Tak mi przykro, że nie umiesz ich zrozumieć.
Tak mi przykro, że oni są w błędzie.
Tak mi przykro, że oni nie widzą tego, co Ty.
Tak mi przykro, że tylko chcesz im pomóc.
Tak mi przykro, że jesteś szczery/a dla ich dobra.
Tak mi przykro, że nie zależy Ci, żeby Cię lubili.
Tak mi przykro, że lepiej zrobisz to sam(a).

Cokolwiek innego, co przyszło Ci na myśl ‒ w tej samej formule.

A jeśli zechcesz wejść głębiej, zapraszam na sesję.

Bibliografia:

* ‒ Peter Damian, Twelve Healers of the Zodiac (1986)

** ‒ Götz Blome, Advanced Bach Flower Therapy: A Scientific Approach to Diagnosis and Treatment (1999)

*** ‒ Dietmar Krämer, New Bach Flower Therapies: Healing the Emotional and Spiritual Causes of Illness by (1995) oraz inne książki z tej serii (są one także podstawą dla mojego kursu)

Kwiatowe afirmacje: Dina Saalisi, Listening to Flowers (2022)

Joga i TCM: Diane Paylor, Yin Yoga: Essential Poses and Sequences for Balanced Energy (2020)

Zasubskrybuj teraz

To nie jest scenariusz nowej gry RPG ani scena z filmu. To żywy fragment jednej z moich własnych sesji uzdrawiania podświadomości. Być może to wspomnienie, a być może po prostu sposób, w jaki psychika wyjaśnia moją odwieczne zamiłowanie do kryształów, kruków i opowieści fantasy oraz potrzebę odwiedzenia Japonii. Podczas gdy badacze tacy jak Helen Wambach spędzili dziesięciolecia sprawdzając, jak realne może być pamiętanie poprzednich wcieleń, ja całkiem dobrze czuję się z tą tajemnicą. W końcu pewność, że jest się tylko graczem, mogłaby całkowicie zepsuć imersję!

Dla mnie nie liczy się historyczna dokładność, ale emocjonalna prawda. Ta „postać” w chatce była częścią mnie, która czuła się niebezpiecznie, ujawniając moją pracę jako przewodniczki w uzdrawianiu. To przez nią pozostawałam w ukryciu. Dzięki temu, że w końcu ją spotkałam i uznałam jej historię, strach się rozpuścił. W przeciwnym razie nie byłoby mnie tutaj, a Ty z pewnością nie czytał(a)byś tych słów.

Dorastając w szumie komputerów i blasku monitorów kineskopowych, szybko poszłam w ślady moich starszych braci i weszłam w świat gier PC. Zakochałam się w magicznych krainach fantasy, gdzie mogłam walczyć ze złem, rozwijać specjalistyczne umiejętności i zbierać łupy. Do dziś czuję dreszcz emocji, gdy znajduję ten idealny element ekwipunku – mikstury, runy czy misterną zbroję. To jak oglądanie epickiego filmu, z tą różnicą, że to ja trzymam kontroler. To ja odpowiadam za to, dokąd potoczy się historia.

Gdy się nad tym zastanowić, życie jest czymś w rodzaju RPG z otwartym światem. Zbieramy „złoto”, aby przetrwać, współpracujemy z rotującą drużyną towarzyszy i odblokowujemy nowe atrybuty w miarę postępów. Możemy nawet wybrać klasę postaci. Czy jesteś Wojownikiem stawiającym czoła wyzwaniom? Czarodziejką tkającą energię i intuicję? A może Bardem, używającym swojego głosu, by zmieniać świat wokół siebie?

Ale najważniejszymi podobieństwami są zagadki i „walki z bossami”. W prawdziwym życiu naszymi wrogami nie są orki czy smoki – są nimi ludzie, którzy obnażają nasze słabości. Nie walczymy z nimi mieczami; toczymy bitwy poprzez kłótnie, „triggery” i irytację.

Najlepszym sposobem na wygranie walki z bossem jest podniesienie poziomu swoich umiejętności. W życiu oznacza to wejście do „lochu” własnej psychiki. Tam często zdajesz sobie sprawę, że „wróg” był tylko lustrem dla tej części Ciebie, która jest zraniona lub przeżyła traumę. Wyzwania nie są po to, by Cię zatrzymać, ale by pokazać Ci, jak potężny możesz się stać, gdy zdecydujesz się stawić im czoła.

Zasubskrybuj teraz

Do tego dochodzi Mana – Twój poziom energii. Nie możesz rzucać swoich najlepszych zaklęć ani dokonywać wielkich czynów, gdy Twój pasek energii jest pusty. W grze użyłbyś mikstury; w życiu możesz potrzebować kubka bulionu, herbaty imbirowej czy choćby chwili ciszy. Jeśli jesteś ciągle osłabiony („debuffed”) i wyczerpany bez względu na to, ile odpoczywasz, czas zajrzeć do kodu źródłowego. Niekoniecznie będzie to klątwa rzucona przez kogoś innego, ale być może stara historia z przeszłości, która drenuje Twoje zasoby w tle.

W świecie gier im większy boss, tym większa nagroda. Życie działa według tej samej logiki: wyzwania to po prostu zadania (quests) o wysoką stawkę, które dają nam najwięcej punktów doświadczenia (XP). Bez potworów do pokonania czy zagadek do rozwiązania, życie mogłoby być stabilne i wygodne, ale nigdy nie bylibyśmy zmuszeni do ewolucji. Nie musielibyśmy rozwijać umiejętności, zdobywać lepszych narzędzi ani odkrywać głębi własnej odporności.

Czasami zastanawia mnie, czy to, co niektórzy nazywają Wszechświatem czy Źródłem – a inni Bogiem lub Boginią – nie stworzyło tej hiperrealistycznej symulacji z tego samego powodu, dla którego my budujemy własne cyfrowe światy: dla czystego, transformującego dreszczu płynącego z podróży. Być może dlatego tak wielu z nas ciągnie do gier. Podświadomie rozpoznajemy mechanikę naszej własnej rzeczywistości odbitą w kodzie.

Jeśli gra jest zbyt łatwa, tracimy zainteresowanie i wyłączamy ją. Jeśli jest zbyt trudna, stajemy przed wyborem: rezygnujemy czy trenujemy, dopóki nie znajdziemy sposobu? Więc może następnym razem, gdy życie rzuci Ci pod nogi trudne zadanie, spróbuj nie widzieć w nim zbędnego ciężaru. Potraktuj to jako powiadomienie z silnika gry, że Ty – Bohater – jesteś w końcu gotowy, by wejść na wyższy poziom. Prawda jest taka, że nie mierzyłbyś się z tym wyzwaniem, gdybyś nie miał już w sobie potencjału, by je rozwiązać.

Jak wygląda Twoja „Gra w Życie na Ziemi” w tej chwili? Jesteś właśnie w lochu, czy odpoczywasz w karczmie, by uzupełnić manę? Chętnie dowiem się, jakie są Twoje ulubione gry – i jaką „klasą postaci” czujesz, że grasz w prawdziwym życiu.

Byłoby mi też bardzo miło, gdybyś podzielił(a) się tym artykułem ze znajomym graczem.

Udostępnij

Zasubskrybuj teraz

Michael Talbot pisał o tym przeobrażeniu już dekady temu – przede wszystkim w Holograficznym Wszechświecie, a wcześniej w Mistycyzmie i nowej fizyce. Być może był zbyt dużym optymistą co do tego, kiedy to nastąpi (do czego później sam się przyznał), ale jego przewidywania wydają się uderzająco trafne w świetle ostatnich odkryć w dziedzinie biologii kwantowej. Sugerują one, że procesy kwantowe są integralną częścią funkcjonowania systemów biologicznych. Dzięki badaniom takim jak The Global Consciousness Project wielokrotnie przekonaliśmy się, jak ludzka świadomość wpływa na zdarzenia na poziomie kwantowym – a teraz odkrywamy, że takie zdarzenia zachodzą także wewnątrz istot żywych, w tym ludzi. Kropki zaczynają się łączyć – być może w sposób najbardziej przerażający dla tych bardziej dogmatycznych, materialistycznych kręgów nauki.

materializm (rzecz.)

teoria, według której materia fizyczna jest jedyną lub fundamentalną rzeczywistością, a wszystkie byty, procesy i zjawiska można wyjaśnić jako przejawy lub rezultaty materii

(Słownik Merriam-Webster)

Problem uczestnika

Dla kontekstu: prawdopodobnie słyszałeś o „efekcie obserwatora” w fizyce kwantowej. Fizyk John A. Wheeler przekonywał, że nie jesteśmy tylko obserwatorami rzeczywistości, ale jej uczestnikami (participators) – sam akt obserwacji może wpływać na to, co się ukazuje. Niektóre eksperymenty (jak te z opóźnionym wyborem) sugerują nawet retrokauzalność, czyli wpływanie na zdarzenia, które już miały miejsce.

Oczywiście, moglibyśmy dorzucić tutaj kilka linków do badań, ale to mijałoby się z celem. Jeśli sama obserwacja może kształtować wyniki, to „dowód naukowy” nie jest ostateczną pieczęcią prawdy. Jest zapisem tego, co pojawiło się w określonych warunkach.

I to jest ta poważna konsekwencja bycia uczestnikiem. Jeśli kiedykolwiek zastanawiałeś się, dlaczego tak wiele badań wzajemnie się wyklucza – lub dlaczego coś promowanego jako „prawda” nie zgadza się z Twoim przeżytym doświadczeniem – może to trop, którego szukałeś.

„Ponad 70 procent badaczy próbowało i nie zdołało zreprodukować eksperymentów innego naukowca, a ponad połowa nie zdołała zreprodukować własnych eksperymentów”.

(M. Baker, „1,500 scientists lift the lid on reproducibility,” Nature 533)

Jak zauważa Dean Radin w książce The Science of Magic: wiele wyników zależy od ukrytych czynników, z których badacze nawet nie zdają sobie sprawy – nieświadomych nawyków, niezauważonych zmiennych środowiskowych, nieśledzonych oczekiwań. Nie potrzeba tu nawet spisku; to po prostu granice tego, co i w jaki sposób mierzymy.

Zasubskrybuj teraz

Mówiąc wprost: Nauka nie rozumie jeszcze świadomości. Rzadko badała ją głęboko lub holistycznie. Badacze zjawisk psi (parapsychologii) są często zbywani jako szarlatani, a instytuty badające pogranicze umysłu i materii – wyśmiewane. Duża część Nauki przez wielkie „N” jest przerażona czymkolwiek spoza normy – tym, co magiczne, duchowe czy nadprzyrodzone – a to właśnie tam mogą kryć się kluczowe wskazówki dotyczące tego, jak cokolwiek może w ogóle istnieć. Niegdyś ta domena należała do Kościoła; dziś jest często ignorowana lub wyszydzana z powodów brzmiących jak „konsensus”, za którym stoją ogromne pieniądze. W końcu ludzie, którzy doświadczają siebie jako uczestników rzeczywistości, z pewnością potrzebowaliby mniej kosztownych „rozwiązań” i sposobów na wypełnienie pustki... Sądzę, że nie potrzebuję już nawet foliowej czapeczki, by coś takiego powiedzieć.

„Nie dopuszczę się modnej głupoty uważania za oszustwo wszystkiego, czego nie potrafię wyjaśnić”.

— Carl Jung

W poszukiwaniu prawdy

Przychodzi więc niewygodne pytanie: co jeśli żadne badania nie są w pełni obiektywne? Czy to oznacza, że badania naukowe i kliniczne nie mają wiarygodnych fundamentów dla prawdziwego życia? Niekoniecznie. Ale oznacza to, że musimy cenić powtarzalność i zbieżność niezależnych badań bardziej niż krzykliwe, jednostkowe odkrycia – oraz (co chyba najtrudniejsze) inwestować pieniądze tam, gdzie leżą realne interesy ludzkości. W przeciwnym razie życie wielu naukowców mogłoby wydać się zmarnowane na pogoni za „prawdą”, która wymyka się z rąk – lub nagina pod wpływami, których nie widzą. To bolesna myśl dla każdego umysłu wykształconego w duchu naukowym. Wielu uzna to za bzdurę. Może nie jest aż tak ponuro – ale z pewnością wymaga to czegoś, czego nauce materialistycznej wciąż brakuje: pokory.

I co jeśli mistycy od wieków całkiem dobrze rozumieli, jak to wszystko działa, ale zostali uznani za zacofanych czy zbyt prymitywnych? Czy nie wspięliśmy się na wielkie wyżyny, nie wydaliśmy fortun i nie zbudowaliśmy kultury schludnego nihilizmu („nic nie ma znaczenia; wszystko jest przypadkowe”), podczas gdy świat w rzeczywistości oferował o wiele więcej? Gdybyśmy tylko mogli patrzeć obojgiem oczu, a nie tylko jednym.

„Pierwszy łyk ze szklanki nauk przyrodniczych uczyni cię ateistą, ale na dnie szklanki czeka na ciebie Bóg”.

— Werner Heisenberg

Czy wierzysz w naukę?

Oczywiście, to nie jest łatwe dla zachodniego umysłu – tak jak kot Schrödingera obraża nasze pragnienie posiadania jednej, uporządkowanej rzeczywistości. Jedna przeszłość, jedna teraźniejszość, może skrawek kontroli nad przyszłością – to nasza strefa komfortu.

Myślę, że można śmiało powiedzieć: rzeczywistość to coś znacznie więcej. Moja praca pokazuje mi to raz za razem, gdy wracam do poprzednich wcieleń i zmieniam scenariusze, które już się wydarzyły. Moim dniom rzadko brakuje synchroniczności (nawet gdy to piszę, zegar przypomina o sobie godziną 19:19). Dla niektórych to wymaga aktu wiary. Z drugiej strony... czy nie jest tak, że wszystko inne także go wymaga? Kiedyś uwierzyliśmy, że nauka i duchowość muszą pozostać oddzielone. Być może to pomogło nam się skupić – rozwijać innowacje, technologie, AI.

Ale kto wie, być może nigdy tak naprawdę nie próbowaliśmy żyć w świecie, który traktuje równo i godzi obie te sfery. Moim skromnym zdaniem właśnie to nadchodzi – gdy ego ustąpi miejsca uczciwemu dociekaniu, może nawet wspieranemu przez AI. Kibicuję każdemu naukowcowi na tyle odważnemu, by rzucić wyzwanie staremu materialistycznemu paradygmatowi, zwłaszcza dr. Deanowi Radinowi, którego najnowsza książka zainspirowała ten artykuł.

A tym, którzy wciąż się wahają, ale czują to wewnętrzne wezwanie do prawdy: nie jesteście szaleni. Wy też jesteście częścią tej rewolucji. Wszyscy nią jesteśmy.

Jeśli przegapiłaś mój poprzedni wpis o granicach intelektualnego rozumienia w uzdrawianiu, znajdziesz go tutaj. I koniecznie napisz, jeśli chcesz podzielić się swoimi przemyśleniami – jestem ich bardzo ciekawa! ♡

Zasubskrybuj teraz

To nie tylko krytyka głównego nurtu psychoterapii, gdzie terapia oparta na rozmowie (talk therapy) jest często uznawana za „jedyną słuszną drogę”. Ten sam problem dotyczy świata, z którego się wywodzę: rozumienia poprzez pisanie pamiętnika, dekodowania wzorców za pomocą metodologii jak np. Totalna Biologia, pracy z afirmacjami (które „zdemaskowałam” w moim poprzednim tekście), kolekcjonowania wglądów… a potem zastanawiania się, dlaczego życie wciąż wygląda tak samo.

Jakiś czas temu czytałam o skutecznej metodzie uwalniania traumy, która wykorzystuje szybkie ruchy gałek ocznych na boki. To, co przykuło moją uwagę, to nie sam protokół, ale proponowane przez niektórych wyjaśnienie: metoda ta aktywuje jednocześnie lewą i prawą półkulę mózgu, co pozwala „wymazać” bolesne wspomnienie – trochę tak, jak używa się gumki do zmazania ołówka. Bez względu na to, czy to cała prawda o samym EMDR, pomogło mi to dostrzec możliwy powód, dla którego praca, którą wykonuję – Compassion Key – przynosi tak duże efekty w uwalnianiu ładunku emocjonalnego utkwionego w przeszłości. I dlaczego metody oparte wyłącznie na wiedzy umysłowej, analizie i logice wydają się w porównaniu z nią tak niesamowicie ograniczone. Wiem – swoim heretyckim punktem widzenia pewnie znów nadepnę komuś na odcisk – ale mam nadzieję, że choć trochę Cię zaciekawiłam. ;)

Granica „rozumienia”

Jeśli tylko o tym pomyślisz – to, co zwykle robimy z naszymi ograniczeniami, to próba ich zrozumienia. Może nie czułeś się kochany przez jedno (lub oboje) rodziców i teraz rozumiesz: „To nie ich wina; oni też nigdy nie zaznali miłości”. To ma sens – ale jak to faktycznie zmienia Twoje życie? Podobnie jest z metodami, które łączą dolegliwości z konkretnymi stanami emocjonalnymi: powiedzmy, że odkrywasz, iż Twoje problemy skórne czy nadwaga są powiązane z poczuciem oddzielenia od innych ludzi. Ktoś mógłby powiedzieć: „O proszę, problem rozwiązany”. Ale czy na pewno?

W moim życiu samo zrozumienie nie zaprowadziło mnie zbyt daleko. Przez lata z pasją studiowałam Terapię Kwiatową Bacha, w tym złożony system Nowych Terapii Kwiatowych Bacha autorstwa Dietmara Krämera. To było fascynujące – i dzięki samemu dr. Edwardowi Bachowi doszłam do jednego prostego wniosku: wielkim, ukrytym problemem stojącym za naszymi szkodliwymi wzorcami mentalno-emocjonalnymi jest oddzielenie od naszego Wyższego Ja i jego prowadzenia. Mówiąc prościej: ignorowanie intuicji i niepodążanie za prawdziwymi, czystymi pragnieniami serca. Kiedy nie słuchamy, stajemy się rozproszeni, nieobecni myślami, pesymistyczni, ulegli, niezdecydowani, a nawet fanatyczni lub pełni lęku. Nierozwiązane wzorce tworzą poważniejsze problemy – zarówno w umyśle, jak i w ciele. To tutaj panaceum stanowią Esencje Kwiatowe, zapraszając nas z powrotem do połączenia przez subtelną uzdrawiającą moc roślin.

I tak, działają całkiem nieźle. Ale dostrzegłam, że nie rozwiązują pierwotnego problemu – powodu czy też źródła naszego odłączenia. Terapia Kwiatowa wciąż łagodzi głównie skutek – symptom – czyli to, co powtarza się w naszym polu emocjonalnym lub mentalnym.

Tam, gdzie wszystko się zaczęło

Dr Bach wierzył, że wzorce emocjonalne i mentalne są pierwotnymi przyczynami chorób fizycznych. Być może sto lat temu, gdy jeszcze żył, często tak właśnie było – a przynajmniej było to bliższe prawdy, niż wiele innych teorii. Jednak kilka lat pracy z Kwiatami Bacha nauczyło mnie czegoś innego: niektóre wzorce żyją w naszej psychice głębiej, niż może sięgnąć jakikolwiek zewnętrzny środek. Byłam zdumiona odkrywając, że istnieje przestrzeń, do której żadne zewnętrzne narzędzia nie mają dostępu. Żaden system, który ma perfekcyjnie logiczny sens, nie ma tam żadnej władzy.

Zawsze istnieje czas i miejsce, w którym narodził się dany schemat. Często nie jest to coś, co z łatwością pamiętasz. Może się wydawać całkowicie niepowiązane lub bardzo subtelne, przynajmniej z Twojego dorosłego (zazwyczaj bardzo logicznego) punktu widzenia. To dokładnie to miejsce, do którego udajemy się podczas sesji uzdrawiania podświadomości. Nie analizujemy, nie wyjaśniamy, ani nie oceniamy, kto ma rację, a kto nie. Po prostu świadkujemy – z naszym logicznym, lewopółkulowym umysłem w pełnej gotowości (to nie hipnoza; jesteś wszystkiego świadoma) i naszym kreatywnym, symbolicznym prawopółkulowym umysłem oferującym obrazy i doznania. I właśnie poprzez to połączenie logiki ze współczuciem na terenie podświadomych obrazów blokada ma możliwość się rozpuścić.

Czy ma znaczenie, czy te obrazy są „prawdziwe”? Tak – i one zawsze są prawdziwe dla Ciebie. Gdy raz uzyskasz dostęp do tego wymiaru, nie możesz go „odzobaczyć”. Nie możesz przestać go czuć. Może to wyglądać bardzo symbolicznie – poprzednie wcielenia, istoty z innych planet czy proste kule energii i koloru – ale to Twoje szczere doświadczenie i obecność mają tu największe znaczenie. To właśnie otwiera przestrzeń dla faktycznych zmian.

W praktyce

Krótki migawka z mojej praktyki (szczegóły pominięte by zachować anonimowość):

• Punkt wyjścia: „Brak kierunku. Utknięcie. Nic się nie zmienia” – sesje u psychoterapeuty i leki, jednak bez poczucia, by to pomagało.

• Pod koniec sesji: Fizyczna lekkość, jakby ciężki płaszcz zsunął się z ciała.

• Miesiąc później: Przeprowadzka od rodziców do dużego miasta; zmiana pracy.

Sesja nie „zrobiła tego za niego”. Usunęła wewnętrzny zator, dzięki czemu działanie mogło w końcu ruszyć z miejsca.

Jeśli „zrozumienie” przyniosło Ci jasność, ale nie zmianę, być może nadszedł czas, aby przyjrzeć się tej warstwie, której same słowa nie są w stanie dosięgnąć?

W 2020 roku dołączyłam do rocznego programu o nazwie Your Year of Miracles (z ang. Twój Rok Cudów). Cała idea polegała na utrzymywaniu się w tak zwanej „strefie cudów”. Każdy wybierał swój temat przewodni i trzy intencje, co miesiąc zgłębialiśmy inną sferę życia. Moim motywem przewodnim była Pełnia (Wholeness) – prawdopodobnie najbardziej zręczny sposób na powiedzenie „chcę wszystkiego”, równie niekonkretny, co i sprytny... Jednak moim głównym celem był powrót do zdrowia po dość potwornym procesie odstawiania leków.

Zostaliśmy podzieleni na małe grupy, które spotykały się co dwa tygodnie, aby dzielić się wszystkimi pięknymi cudami i sukcesami, jakie wydarzyły się od ostatniego razu. Główna zasada: skupiamy się na tym, co dobre. Nigdy nie dzielimy się tym, co poszło źle. Żadnego narzekania. To miało „pomóc grupie pozostać w strefie cudów”. Prowadziliśmy dzienniki cudów, aby nic nam nie umknęło. Zaprojektowałam nawet urocze grafiki z intencjami każdej osoby. Włożyłam w to całą siebie. Przełamałam też lęk przed wystąpieniami publicznymi, bo czasami to ja prowadziłam spotkania naszej grupy.

I tak minął rok. Spotykaliśmy się wręcz religijnie co dwa tygodnie. Kilka innych osób, w większości starszych kobiet. Dzieliłyśmy się miłymi rzeczami, które nas spotkały – nawet takimi drobiazgami, jak uśmiech nieznajomej osoby. Jeśli nie było o czym raportować, byłyśmy po prostu wdzięczne, że wciąż jesteśmy razem. Narodził się specyficzny rodzaj więzi, która trwała długo po zakończeniu kursu. Uznałyśmy, że musiał istnieć głębszy powód, dla którego wylądowałyśmy w tym samym pokoju na Zoomie, i byłyśmy zdeterminowane, by to celebrować.

Błysk prawdy

Program YOM obejmował również warsztaty z ekspertami New Age i medytacje prowadzone. Wiele z tych warsztatów było, cóż, odrobinę żenujących – ale nie mogę za to winić starszej, radosnej amerykańskiej prowadzącej. Jednak jedna z medytacji naprawdę mnie zaskoczyła i doprowadziła do łez. Kazano nam wypowiedzieć na głos kilka fraz. „Nie zasługuję na miłość”. Ta jedna mnie uderzyła. Natychmiastowe łzy. Uznałam to za interesujące. Może nawet był to jedyny powód, dla którego kontynuowałam ten kurs – poza moją “grupą cudów”, oczywiście.

Pęknięcie filtra

Kilka lat później: żadne z nas nie przedłużyło uczestnictwa w YOM. Niektórzy zdali sobie sprawę, że to prowadzi donikąd i odeszli. Inni zaczęli dzielić się również tymi gorszymi rzeczami – ale zawsze kończąc je wymuszonym pozytywnym akcentem.

Wiesz, kto został na placu boju jako ostatni? Ja i starsza pani z Kanady. Ta, u której zawsze działo się coś niedobrego. Depresja, wizyty u szamanów, wyjazdy rozwojowe, taniec ekstatyczny – a ona wciąż nie czuła się lepiej. Próbowałam pomóc – uczyłam się wtedy uzdrawiania energią – ale głównie słuchałam i dzieliłam się swoimi „dobrymi wieściami”, mając nadzieję, że to podniesie ją na duchu. Pod koniec w jej historiach nie było już nic pozytywnego. A ja, jak za dotknięciem czarodziejskiej różdżki, zaczęłam zapominać o naszych spotkaniach lub robić „coś ważniejszego” w tym samym czasie.

Czy ją zdradziłam? Nie wiem. Czułam się winna – ale i odetchnęłam z ulgą. Nie czułam już obowiązku uczestniczenia w tym potwornym tworze. Przestałam zdradzać samą siebie.

Lekcja, którą wyciągnęłam

Oto co mi to pokazało: tak łatwo jest mi uzależnić się od „strefy cudów”. Tak łatwo jest trzymać przestrzeń dla bólu innych ludzi, jednocześnie kurczowo trzymając się własnych sukcesów i wdzięczności. Jasne, bywałam autentyczna i okazywałam słabość, ale zawsze owijałam to w postrzeganą korzyść. W te “pozytywne strony” każdej sytuacji. Nie widziałam rzeczy takimi, jakimi były – ponieważ wszystko przepuszczałam przez filtr „love and light” (miłości i światła). Spiritual bypassing w najlepszym wydaniu. I to było łatwe, bo inni mieli wyraźnie gorzej.

Więc tak, znam temat afirmacji aż za dobrze. Przez lata próbowałam „wbić” pewne rzeczy do rzeczywistości. Religijnie pozytywna. Skupiona na tym, co chciałam, by rosło. Moje sukcesy, moje małe cuda. Moje pięknie sformułowane intencje, każdego dnia (przynajmniej na początku).

Czy którakolwiek z nich zadziałała? Tak. Może. Do pewnego stopnia. W pracy dostałam kilka fajnych, dobrze płatnych projektów. Życie było całkiem niezłe. Tyle tylko, że... moje zdrowie wcale się nie zmieniło. Ta jedna rzecz, której naprawdę pragnęłam przez te wszystkie lata – zero poprawy.

Smutno jest też patrzeć na te tablice intencji, które stworzyłam dla mojej grupy. Z mojej perspektywy, żadna z nich się nie spełniła. Ci ludzie wciąż chorowali, zmagali się z problemami, wyprowadzali się z domów, które kochali, mówili o atakach psychicznych, przechodzili poważne operacje, opiekowali się ciężko chorymi bliskimi, trwali w depresji po stratach sprzed lat. Jakoś pomiędzy tymi wszystkimi sukcesami i cudami, dowiadywałam się o tych rzeczach. O prawdziwym życiu pod filtrem love and light.

Oczywiście, istnieją osoby, którym to wychodzi. Zręcznie tworzą swoją rzeczywistość. Manifestują wszystko, co wypowiedzą. Dlaczego to możliwe? To proste:

Oni nie noszą w sobie tych samych ograniczających przekonań, traum, wzorców karmicznych, które blokują cuda przed „wylądowaniem”. Oni mają żyzną glebę; my mieliśmy tylko suchy piasek.

„Nie zasługuję na miłość” było wskazówką. Może moim jedynym momentem prawdy w tej kolorowej, cudowej farsie.

Więc co zrobić, żeby to działało?

Dziś używam afirmacji w zupełnie inny sposób. Nie próbuję wymuszać rzeczywistości. Używam intencji jako narzędzia diagnostycznego i zadaję sobie pytania:

• Czy to może być dla mnie prawdą? A może zupełnie tego nie czuję?

• Czy są we mnie części, które wzdrygają się, gdy to słyszą?

• Czy którakolwiek część jest sceptyczna, nie dowierza? Czuje smutek albo złość?

Najprawdopodobniej tak – jeśli moja afirmacja jest daleka od przeżywanej rzeczywistości.

Więc idę na spotkanie z tymi częściami. Nie obwiniam ich, nie oceniam ani nie naprawiam. Słucham. Oferuję im miłość i obecność.

I wtedy następuje zmiana.

Nie jak fajerwerki. Raczej jak uwolnienie zapętlonego, zablokowanego mechanizmu. Nic skomplikowanego. Po prostu element, który większość „wysokowibracyjnych” programów duchowych zwyczajnie pomija.

To wyjście poza to, czego chcemy – i zobaczenie tego, co faktycznie w nas jest. Tego, co utknęło w przeszłości i nie pozwala nam ruszyć do przodu.

Bez tego afirmacje są kolejnym bezużytecznym narzędziem New Age.

Bez spotkania ze swoim Cieniem, ze swoimi zranionymi aspektami – Twoje Światło nie może się rozprzestrzenić. Trzymasz je tylko w wygodnym pojemniczku. Nie może świecić tam, gdzie Ty boisz się spojrzeć.

Jasne, trzymanie się filtra love and light jest cholernie kuszące.

Jednak prowadzi donikąd.

Jeśli potrzebujesz pomocy w odnalezieniu i spotkaniu części, które trzymają Cię w miejscu – porozmawiajmy!

A jeśli po prostu podobało Ci się to, co przeczytałeś/aś, oto najlepszy sposób, aby otrzymywać więcej moich przemyśleń prosto do swojej skrzynki:

Zasubskrybuj teraz

Jeśli już subskrybujesz – dziękuję i do zobaczenia niebawem w kolejnym artykule.